امروزه با پیشرفت سریع فناوری و پیچیده و بزرگ‌تر شدن زیرساخت‌ها؛ زمان‌بندی، کنترل، هماهنگی و نظارت فعالیت‌های سازمانی در حوزه فناوری اطلاعات امری دشوار و گاهی دارای خطا است . تیم‌های فناوری اطلاعات باید سرورها و برنامه‌های کاربردی(applications )    زیادی را مدیریت کنند، اما انجام این کار به‌صورت دستی یک استراتژی مقیاس‌پذیر (scalable ) نیست. هرچه یک سیستم فناوری اطلاعات، پیچیده‌تر باشد، مدیریت همه قسمت‌های متحرک پیچیده‌تر می‌شود و نیاز به ترکیب چندین وظیفه خودکار(  automated)   و پیکربندی آن‌ها در گروه سیستم‌ها یا ماشین‌ها افزایش می‌یابد. آنجاست که هماهنگ‌سازی ( orches‌tration)  می‌تواند کمک کند. [9] در این مقاله به‌مرور مفاهیمی چون خودکارسازی( automation)، هماهنگ‌سازی و ارتباط آن‌ها با یکدیگر پرداخته شده و همچنین پلتفرم‌های ارائه شده در این حوزه، قابلیت‌های آن‌ها و شرکت‌های ارائه‌کننده پلتفرم‌ها نیز مورد بررسی قرار گرفته است.

مدیریت زیرساخت، چالشی است که باعث می‌شود این روزها، سازمان‌ها کمتر مایل به استفاده از معماری‌های سنتی به‌عنوان زیرساخت محصولات نرم‌افزاری خود باشند. در گذشته توسعه‌دهندگان برای ارائه نرم‌افزارها فشار زیادی را متحمل می‌شدند و به‌جای تمرکز بر توسعه و ایجاد کد، بخش زیادی از وقت خود را صرف مدیریت و مراقبت از زیرساخت می‌کردند. علاوه بر آن، باید نگهداری سیستم‌عامل و فرآیند میزبانی وب سرور مورد نیاز برای برنامه را نیز انجام می‌دادند. ازآنجایی‌که رایانش ابری1، اکوسیستم کاملی برای ساخت، توسعه و ارائه خدمات فناوری اطلاعات فراهم می‌کند، به توسعه‌دهندگان این امکان را می‌دهد تا بدون دردسر مدیریت زیرساخت، برنامه‌ها را توسعه دهند. محاسبات بدون سرور2 یک مفهوم نسبتا جدید در معماری نرم‌افزار است که مرحله بعدی در توسعه رایانش ابری محسوب می‌شود. سازمان‌هایی که مشتاق استفاده از فناوری‌های نوظهور برای دستیابی به پویایی، کارایی بهینه، چابکی و صرفه‌جویی در هزینه هستند، به‌سرعت به‌سوی استفاده از این نوع معماری گام برمی‌دارند. در این مقاله نگاهی مختصر به محاسبات بدون سرور، کاربردها،3 مزایا و معایب آن خواهیم داشت.