فناوری‌های ارتباطی با بُرد کوتاه، بخش عمده‌ای از ارتباطات اینترنت اشیاء (IoT)[1] را در آینده پشتیبانی خواهند کرد. از میان این فناوریهای کوتاه بُرد نیز فناوری شبکه‌های گسترده کم مصرف (LPWAN)[2]، از سایر فناوری‌های ارتباطی اینترنت اشیاء پیشتاز بوده‌اند و قدرت رقابتی زیادی دارند. اما، چالشی که وجود دارد این است که شبکه‌های زمینی از جمله LPWAN، ناحیه پوشش‌دهی محدودی روی زمین دارند. برای غلبه بر چالش محدودیت پوشش‌دهی، اگر شبکه‌های ماهواره‌ای با فناوری‌های کوتاه بُرد زمینی ترکیب شوند، آن‌گاه ارائه خدمات IoT به صورت جهانی و یک‌پارچه میسر خواهد شد. از میان شبکه‌های ماهواره‌ای در مدارهای مختلف، ماهواره‌های منظومه‌ای در مدار زمین پایین (LEO)[3] به خاطر داشتن ویژگی‌هایی مثل داشتن تاخیر کمتر در ارسال و دریافت سیگنال، اتلاف توان کمتر در مسیر و قابلیت اتصال جهانی داشتن، گزینه مناسبی برای ترکیب با LPWAN زمینی هستند. در این مقاله، معماری شبکه LoRaWAN  در ترکیب با شبکه‌ی ماهواره‌های منظومه‌ای LEO جهت افزایش بهره‌وری در اینترنت اشیاء و هوشمندسازی بررسی می‌شود.

ارتباطات ماهواره‌ای (Satcom[1]) اخیراً بعنوان یک محور تحقیقاتی جدید در زمینه‌ی فناوری‌های پیشرفته مطرح شده است. ارتباطات ماهواره‌ای  از زمان آغاز به‌کار خود، کاربردهای فراوانی از جمله پخش رسانه‌ای و سرویس‌دهی اینترنت پیدا کرده است. امروزه به‌دنبال تکامل زیرساخت‌های ارائه‌ی سرویس اینترنت، Satcom درحال گذراندن مرحله‌ی تحول است و طراحی سیستم‌های متمرکز روی داده‌ها را به‌همراه داشته است. نیاز به گسترش پوشش سرویس‌های مخابراتی در مناطق محروم (نظیر کشورهای درحال توسعه، پوشش‌دهی هوایی، دریایی و روستایی) از جمله انگیزه‌های سرمایه‌گذاری روی ارتباطات ماهواره‌ای است. علاوه براین، نقطه‌ی عطف نسل پنجم شبکه‌های ارتباطی (5G) یکپارچه‌سازی و همگرایی فناوری‌های متنوع سیمی و بی‌سیم است. که در این زمینه، Satcom ضمن هدف قرار دادن موارد استفاده‌ی خاص که می‌تواند از قابلیت‌های منحصر به فرد آن‌ها استفاده کند، راه را برای ادغام یکپارچه‌ی فناوری‌ها هموار می‌کند. این مقاله دستاوردهای ارتباطات ماهواره‌ای در توسعه‌ی اینترنت اشیاء و ارائه‌ اتصال 5G برای دستگاه‌های IoT را دنبال می‌کند.