با توجه به خاصیت بین‌رشته‌ای فناوری‌های نوظهور (هوش مصنوعی و اینترنت اشیاء) و لزوم استقبال از آن‌ها در اسناد استراتژیک، می‌توان دنیای پیشرفته‌ای را در آینده‌ مملو از “انسان پلاس”هایی در “آستانه جاودانگی” متصور شد که این تصور هیجان‌انگیز با کمک فناوری‌های نوظهور و آمیختگی بین رشته‌ای آن‌ها در حال وقوع است؛ مساله‌ای که طبیعتا احتمال بروز تهدیدها و فرصت‌ها را برای بشریت به همراه خواهد داشت. موضوع این مقاله، پیش‌بینی تاثیر هوش مصنوعی در آینده بشر از منظر کارکردگرایانه و با تاثیر از تحلیل تماتیک فیلم‌های علمی – تخیلی است. قطعا علم به رفاه و آسایش بشر کمک به‌سزایی کرده ولی آفاتی هم با خود داشته است. این مطالعه در پی آن است که با پرهیز از نگاه کل‌نگر، با تهیه  فهرستی از فناوری‌ها و ویژگی‌های آرمان‌شهری و ویران‌شهری  و بررسی ابعاد آن‌ها، ترس‌ها، نگرانی‌ها، امیدها و پیش‌بینی‌های ما را درباره جهان آینده تحلیل کند. علاوه بر ارزش جامعه‌شناختی فهم ذهنیت‌ها در مورد آینده، این کار می‌تواند مواد خام لازم برای مطالعات آینده را هم فراهم کند.

هوش مصنوعی به‌سرعت در حال همه‌گیری است؛ به گفته گارتنر، 37 درصد از سازمان‌ها در سال 2019 [1] و 29 درصد از شرکت‌های کوچک و متوسط (SMEs) در سال 2020 از هوش مصنوعی در کار خود استفاده کرده‌اند[2].  با این حال، هوشمندسازی و به‌کارگیری این فناوری نه ارزان است و نه آسان. استعدادهای هوش مصنوعی کمیاب هستند و بازگشت سرمایه‌گذاری در حوزه هوش مصنوعی ممکن است بسیار زمان‌بر باشد. اکثر شرکت‌ها (به‌استثنای غول‌های فناوری مانند گوگل و فیس‌بوک) این چالش‌ها را تجربه و تلاش می‌کنند تا راه‌هایی برای سرمایه‌گذاری مقرون‌به‌صرفه در زمینه هوش مصنوعی بیابند.